Lid worden van vzw TRAUMAFESTIVAL kan door storting van 25€ voor gewone leden of 120€ (10€/maand) voor steunende leden op rekeningnummer BE78 1030 8361 5886 met vermelding LIDGELD 2025-2026. Als lid word je uitgenodigd op avant-premières, als steunend lid op premières.

“Ik zie mijn leven in het theater, nergens anders. Mijn grootste doel is creëren, iets verwezenlijken en anderen bij de hand nemen. En natuurlijk zelf op de planken staan...” Hij komt nog maar net piepen, Yanu Schepens. Toch maakt hij deel uit van de performers van ‘Batucada’, het prestigeproject van het Kunstenfestivaldesarts, dat morgen van start gaat. Een theaterbeest in de dop, dat Brussel in zijn hart draagt. H ij speelt gitaar, drums en ukelele, was actief bij de groep Shattered Jade. Zijn hobby’s: leider bij de scouts, leider bij de speelpleinwerking in Asse en scheidsrechter in de jeugdreeksen van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Scheidsrechter? “Mijn vader is het al jarenlang, van zolang ik het me kan herinneren. Het leek me wel cool, dus ben ik er ook maar mee begonnen. Op mijn vijftiende. Zelf al eens tegen een bal stampen, doe ik ook graag. Maar in competitie? Neen, dat zegt me niets.” Wat hem wel iets zegt en veel meer dan dat, is zichzelf tonen in theatercontext. “Re

Achter de schermen werkt het collectief volop aan ICARUS – honger & spelen, een nieuwe voorstelling in de maak. Meer details worden binnenkort bekendgemaakt.

Acteur en theatermaker Gökhan Girginol speelt mee in de derde reeks van "Undercover", binnenkort te zien op Netflix en Eén. Een goede gelegenheid om het over acteren te hebben, maar ook over diversiteit in de kunstwereld, een thema waar hij willens nillens zijn rol in speelt. Timur is een bendelid, en een van de vele louche figuren in de derde reeks van "Undercover". Weer een rol als bad guy voor de zogezegde allochtone acteur zou je denken, maar dat is het niet helemaal zegt Genkenaar Gökhan Girginol op Radio 2 Limburg: “Veel mensen zouden hier aan typecasting denken, maar omdat het in "Undercover" allemaal slechteriken zijn vond ik het wel een boeiende ingang om de rol aan te nemen en er iets persoonlijks van te maken.” Toch ervaart hij de huidige situatie rond diversiteit in de acteurswereld als eerder schraal. “Ik zou ook een heel goede Daens kunnen zijn, maar zo een rol komt er nog niet van. En dat heeft ermee te maken dat regisseurs voor zulke rollen toch nog te vaak in de eigen

Het was zoals voor velen ook een bewogen jaar voor onze Masters Acteren. De eerste lockdown zette de theaterpraktijk on hold, waardoor spelen voor hen tijdelijk geen optie was. Op 18 mei gingen de deuren van de studio’s terug open en konden de studenten beginnen aan een workshop met Herwig Ilegems. Een samenwerking die hen tot op de planken van het Kaaitheater bracht, voor het einde van hun parcours als student. Yanu Schepens blikt terug op het proces met Ilegems en de voorstelling ‘Paragypsiet’ die hij samen met het nieuw theatercollectief Traumafestival realiseerde. Hoe voelt het om af te studeren? Yanu: Het voelt eigenlijk niet anders. Het doel van de opleiding was altijd het maken en ontwikkelen van een werk waar mensen naar kunnen kijken. Dat is niet anders als afgestudeerde. Jullie zijn als Masters Acteren afgestudeerd met een workshop onder begeleiding van Herwig Ilegems. Hoe is het creatieproces verlopen? Yanu: De eerste fase van het creatieproces was vooral online, wat op dat

Traumafestival is de artistieke verbroedering tussen zes spelers, makers en technici die recent afstudeerden aan het Brusselse RITCS. Gökhan Girginol, Yanu Schepens, Ali Can Unal, Tim Vermorgen, Gökhan Kizilbuga en Winne Verbrugghe gaan in de knetterende voorstelling ‘Paragypsiet’ op zoek gaan naar de parasieten in onze samenleving. Nog voor de voorstelling begint voeren twee figuren, de ene gehuld in een djellaba, de andere in een leren jas, de toeschouwers binnen in de krankzinnige wereld van Traumafestival. De toeschouwers belanden in een kleine tent, die geurt naar de wereld van circus en ‘gypsy’s’. Op het podium vergast een man in een rood hemd, met een dikke snor hen op een song die de Balkan ademt: “I love you, I love yoehoeh”. De toon van de voorstelling is meteen gezet. In deze circustent wordt de toeschouwer getrakteerd op een losgeslagen feest dat de rauwheid van het leven viert. De man in de djellaba -Yanu Schepens- verwijst Ali, de zanger met de snor, meteen naar de coulis